Aline Thomassen (1964, Maastricht) maakt meer dan levensgrote, figuratieve schilderijen van vrouwen. Haar inspiratie haalt ze uit echte verhalen van mensen die ze ontmoet, gevoelens die ze voelt of ervaringen die ze opdoet. Thomassen woont en werkt in Nederland en Marokko. Juist in Marokko vindt ze veel inspiratie. Ze ervaart de Marokkaanse cultuur als toegankelijk en puur en door de beeldspraak die wordt gebruikt in de Arabische taal. Ook leerde ze hier het leven in z’n totaliteit te zien, met zoete en bittere dagen.

Mama Steht Kopf

I am You- You are Me

Met haar solotentoonstelling I am You- You are Me, legt Thomassen – vaak onbesproken – gevoelens bloot. Haar vrouwen, die geen echte vrouwen zijn, zijn onaangepast en zelfbewust. Ze trekken zich niets aan van verwachtingen en schoonheidsidealen, maar tonen wat ze voelen. Zijn het niet de kleuren of vormen, dan is het wel het formaat van de vrouwen dat je als kijker omarmt.

Landschappen van emoties

Thomassen ontwikkelde zichzelf als kunstenaar in een tijd waarin conceptuele en rationele kunst dominant was. In de aquarellen van Thomassen komen ervaringen en emoties tot leven. Deze vangt ze op papier in het lichaam van een vrouw. Dat wil niet zeggen dat de ervaringen of emoties alleen herkenbaar zijn voor de vrouw. Voor elk mens geldt dat er meer in ons leeft dat misschien wel door de maatschappij wordt onderdrukt. Het werk van Thomassen toont de pure en eerlijke kant van het mens-zijn. Ze geeft zo aandacht aan thema’s als het leven, geboorte, conflict, sterfelijkheid, emoties, lust en dood. Het feit dat ze emoties vooropzet in haar werk is bijzonder.

Het werk van Thomassen ontstaat intuïtief: de kleuren, het formaat, de vormen, de objecten waarmee haar vormen versmelten. In haar atelier laat ze alle verwachtingen van de kunstwereld en de maatschappij los. Ze begint vaak met een gezicht of uitdrukking en terwijl ze de lijnen – puur op gevoel – op papier zet verschijnt er als vanzelf een vrouw. Langzaam gaat ze in gesprek met het personage over de belangrijke dingen van het leven. Thomassen gebruikt daarbij soms natuurlijke elementen om de gesprekken die ze met ‘haar vrouwen’ heeft over te brengen. Haar werken zijn allemaal zonder titel omdat ze wil dat de kijker zelf bepaalt wat hij of zij erbij voelt.