• Werner Mantz: The Perfect Eye
  • 2022-09-25T00:00:00+02:00
  • 2023-02-26T23:59:59+01:00
  • Werner Mantz: The Perfect Eye is een grote en tevens ook de eerste overzichtstentoonstelling van Werner Mantz (1901, Keulen - 1983, Maastricht) en zijn werk ooit; 40 jaar na zijn overlijden.
Zo'n 300 beelden uit het werk van de in Duitsland geboren topfotograaf worden getoond in Werner Mantz: The Perfect Eye. Gastcurator is Frits Gierstberg, curator van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Bij dit retrospectief verschijnt een omvangrijke meertalige publicatie over Mantz.

Over Werner Mantz

In 1921 opent de jonge fotograaf Werner Mantz in het hartje van zijn geboortestad Keulen aan de Hohenstaufenring zijn eerste atelier voor architectuurfotografie. Juist nú in de jaren twintig, wanneer Keulen zijn tijd ver vooruit is en belangrijke, moderne stadsuitbreidingsplannen realiseert, leidt dit voor Werner Mantz tot zijn meest gewaardeerde werken. Als fotograaf van het Nieuwe Bouwen wordt hij gecontracteerd door bekende architecten, zoals Riphahn, Klotz, Mendelsohn en Wirminghaus. Bovendien ziet hij zijn werk in talrijke bekende architectuurtijdschriften verschijnen.

Vanaf 1932 heeft Mantz een tweede fotoatelier in Maastricht. Door de opkomst van het nationaalsocialisme in Duitsland besluit hij zich in 1938 definitief in de stad te vestigen. In de loop der jaren dertig verwerft hij ook aan Nederlandse zijde faam als architectuurfotograaf. Het zijn niet alleen belangrijke architecten als Peutz, Swinkels en Wielders, maar ook de Staatsmijnen (DSM) en Provinciale Waterstaat Limburg die hun werk maar al te graag door Mantz laten fotograferen.

Sinds de opening van zijn atelier aan het Vrijthof in het vroege voorjaar van 1939, schakelt Werner Mantz, in zekere zin noodgedwongen, over op kinderportretfotografie. Generaties Maastrichtenaren hebben zich door hem laten vereeuwigen. Hier blijken hetzelfde vakmanschap en dezelfde overtuigingskracht als in zijn eerdere werk.

Begin jaren 70, wanneer Mantz’ atelier in Maastricht al gesloten is en hij een rustig bestaan leidt in het Limburgse Eijsden, beleeft zijn werk een opvallende revival. Na de tentoonstelling Vom Dadamax bis zum Grüngürtel: Köln in den zwanziger Jahren (1975) in Keulen, volgen dan exposities in galerieën en musea. De grote doorbraak volgt wanneer Documenta 6 (1977) in Kassel voor het eerst aandacht besteedt aan fotografie en daarbij ook werk van Werner Mantz toont. Inmiddels is zijn werk in het bezit van veel musea, galerieën en particuliere verzamelingen wereldwijd.

De mens en de fotograaf Werner Mantz biedt alledaagse herkenning in zijn werk en (werkende) leven. De samenstelling van de tentoonstelling in het Bonnefanten brengt alles bij elkaar in een retrospectief. Er lopen zo permanent drie verhaallijnen door elkaar; zijn levenswandel en vrije werk, zijn architectuurfotografie en zijn portretfotografie. Tevens worden zo diverse (kunst)historische periodes in Keulen en Midden- en Zuid-Limburg met elkaar verbonden.