André Cadere, die vanaf 1967 in Parijs woonde, behoort naast onder meer Daniel Buren, Niele Toroni en François Morellet tot een van de belangrijkste Franse kunstenaars van de jaren '70. In zijn werk combineerde hij een gereduceerde sculpturale vormentaal met een conceptueel uitgangspunt waarmee het functioneren van het kunstsysteem in twijfel wordt getrokken – een werkwijze die in de afgelopen jaren belangrijk is geworden voor een jongere generatie conceptuele kunstenaars. Zijn vroegtijdige overlijden werd voorafgegaan door een intensieve en zeer productieve, maar ook relatief korte creatieve periode van acht jaar. De tentoonstelling Peinture sans fin biedt een goed inzicht in het complexe idioom van Caderes ideeën en kunstpraktijk en plaatst het in het middelpunt van de hedendaagse discussie over kunst. Tot de getoonde werken behoren de Barres de bois rond en uitgebreid documentatiemateriaal. De tentoonstelling reconstrueert een aantal installaties die de kunstenaar tijdens zijn leven maakte.

Cadere kreeg in de jaren '70 bekendheid met zijn Barres de bois rond, die behalve minimalistische kunstwerken ook instrumenten van artistieke interventie waren. Deze ronde houten staven van diverse afmetingen werden door de kunstenaar met de hand vervaardigd. Ze bestaan uit geschilderde, cilindrische segmenten die volgens een wiskundig principe gerangschikt zijn waarbij één fout de gehele systematische volgorde verstoort. Cadere beschreef zijn staven als Peinture sans fin – 'schildering zonder einde', waarmee de grenzen van het medium opnieuw werden gedefinieerd en gebroken werd met traditionele manieren van kijken. De vorm van de staaf legt geen vast gezichtspunt op – er is geen onderkant of bovenkant, voorkant of achterkant – maar de staven kunnen daardoor wel op diverse manieren gepresenteerd worden of van de ene naar de andere plek worden gebracht.

Dit mobiliteitsaspect speelt een belangrijke rol in de conceptuele aanpak van Cadere: in zijn 'promenades' liep de kunstenaar met de staaf in de hand door de stad, en 'bezette' hij er openbare ruimtes mee om aan te tonen dat hij volledig onafhankelijk was van institutionele kaders om zijn kunst te presenteren. Door de staaf te integreren of, beter gezegd, te infiltreren in de institutionele context werd de aandacht gericht op vragen over uitsluiting en op de definitie macht van de culturele wereld.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling is een tweedelige publicatie uitgegeven in het Duits, Frans en Engels, waarin het gehele spectrum van het werk van André Cadere aan bod komt. Eerder is de tentoonstelling te zien geweest in Staatliche Kunsthalle Baden – Baden en Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris.