Dossier - Richard Deacon
< Go back

Richard Deacon
1954, Bangor - Londen

Begin jaren tachtig wordt het werk van de Britse kunstenaar Richard Deacon, samen met dat van enkele anderen, gepresenteerd als ‘nieuwe Britse beeldhouwkunst’. Deacon zet zich af tegen de conceptuele beeldhouwkunst van de vorige generatie, waarbij de kunstenaar in de eerste plaats de bedenker en niet noodzakelijk de uitvoerder van het kunstwerk is.
Volgens Deacon is het bedenken van een sculptuur niet los te koppelen van een ambachtelijk werkproces. Hij maakt organisch welvende sculpturen, die voornamelijk zijn opgebouwd uit kronkelende lijnen. Hij gebruikt daarvoor, zoals in veel sculpturen uit de jaren tachtig, gebogen staal en gelamineerd hardboard. Om zijn stelling omtrent het ambachtelijke proces kracht bij te zetten toont hij nadrukkelijke materiaalverbindingen. Na 1990 verdwijnen de schroeven en bouten en vervaardigt hij zijn werk meestal in polyester en fiberglas.
Zintuigen vormen in de jaren tachtig een belangrijke inspiratiebron; ze zijn de verbinding tussen het 'ik' en de buitenwereld. In 'Bounds of Sense' (1987), vervaardigd uit gebogen staal en gelamineerd hardboard, verwijst de titel vermoedelijk naar een beroemd filosofisch boek uit de vorige eeuw (van Sr. Peter Strawson) waarin de connectie tussen wereld, zintuigen en 'ik', evenals die tussen vorm en inhoud, centraal staat. Deacons vormentaal is wezenlijk abstract, maar idiomatische titels als ‘Bounds of Sense’ of ‘The Eye has it’, zijn gerichte metaforische verwijzingen naar het menselijk lichaam en de manier waarop wij informatie met onze zintuigen opnemen.  
Het museum bezit eveneens een ets (1987) en een sculptuur ‘On the face of it’ uit 1984.
Reeks: Muzot, 1987

Images
Collection Bonnefantenmuseum
Reeks: Muzot, 1987
Bounds of sense, 1987